Hamileliğin 6’ncı ayında… Göbeği açık bir tişört ve bol bir etek giymiş. Yüzüne hamileliğin ve bebeğinin ışıltısı yansımış, hoşluğuna hoşluk katılmış. Çok heyecanlı, ortalarda hamileliğin tesiriyle duygusallaşabiliyor. Bazen de sevinci artıyor, aslında birçok duyguyu bir ortada yaşıyor. Ve başlıyor anlatmaya…
◊ İrem hoşgeldin… Hamilelikle cildin daha da parlamış, sen de bebek üzere olmuşsun.
Hoşbulduk Hakan lakin bugün yalnızca İrem olarak değil, kızımla birlikte geldik. Bu da onun aslında birinci röportajı (gülüyor).
◊ Şahane! O da hoşgeldi ortamıza. İsim düşündün mü?
Konacak ismin manasının beşere çok büyük şeyler yüklediğini düşünüyorum.O yüzden her şey çok daha zorlaşıyor. Sana hoş üzere gelen bir ismin manası o kadar güzel olmayabiliyor ya da birtakım isimlerle çocuğa çok büyük bir yük binecekmiş üzere geliyor. Üç ay daha var, herhalde bulurum.
◊ Biraz evliliğe gelsek… İşletmeci Ural Kaspar’la 28 Ekim’de evlendiniz. Sen çok anlatmadın lakin nasıl tanıştınız?
Biz tıpkı semtte oturmamıza karşın neredeyse 10 küsur yıldır hiçbir formda denk gelmemişiz.
◊ Nereden biliyorsun, tahminen tıpkı kafede falan oturmuşsunuzdur…
Ural sokakta yürürken fark
edilmeyecek biri değil. 2 metre
4 santim, dövmeli… Demek ki yazgımızda o denli bir şey yokmuş… İki sene evvel tanıştık.
◊ Nasıl tanıştınız?
Bizim orada bir kulüpte karşılaştık. Orada görünce de aslında çok beğendim. Sonra üstüne içki döktüm.
◊ Bilerek mi?
Hayır canım (gülüyor). Ezkaza oldu. Biraz sakarım, masayı devirdim. Yandaki masalara da sıçradı, ben o panikle yalnızca bir masadan özür dilemişim.
◊ Ee, orada kaldı mı?
Onu bir arkadaşıma anlattım. O da Ural’ın fotoğrafını gösterdi, “Bahsettiğin bu çocuk olabilir mi” dedi. “Evet” dedim ve bir baktım bana bildiri atmış, “Üzerime içki döktün, keşke özür dileseydin” yazmış… Biz o denli konuşmaya başladık. Sonra da her şey evliliğe yanlışsız süratli bir formda ilerledi.
◊ Genelde ünlüler dünyasında bir ilgi başladığında şu sırayla haberler çıkıyor: “Ne vakit evlenecekler”, “Ne vakit çocuk olacak”, “Boşanıyorlar mı?” Sizde de bu türlü şeyler yaşandı…
Biz evlendik, sonraki gün boşanma haberimiz çıktı.
◊ Bunlara artık alıştın mı?
Sosyal medya ve insanların bu usul şeylere reaksiyonları çok yüksek ve bu önüne geçilebilecek bir şey değil.
◊ Pekala, evlilik için imza atılınca hayatında ne değişiyor?
Bence birlikte yaşamaktan çok farklı, artık “En fazla eşyalarımı toplar giderim” üzere bir şeyin yok. Öteki bir sorumluluğun var. Bir sefer tıpkı konutun içindesin ve kelamlar verilmiş. Aslında birebir konutta, farklı iki karakterin biraz iktidar savaşına dönüyor. Çok sıkıntı bir şey. Bir anda kurallarınız altüst oluyor. Bu süreci yürütmeye çalışıyorsun. Evlilik hem eğlenceli hem de sabit ilerleyen bir durumu yok. Daima dalgalı.
◊ Evlendikten sonra eşinde en çok hayran kaldığın şey ne oldu?
Sevgi dolu oluşuna hayran kaldım. Hislerini dışarıdan çok tabir etmiyormuş üzere görünüyor lakin aslında o denli değil. Çok merhametli oluşunu da çok seviyorum.
◊ Aşkını nasıl anlatırsın?
Her şey hayatımızda çok süratli
bir biçimde ilerliyor. Uygun ki o denli. Zira bu yolu bir arada öğreniyoruz, yanımda olduğu ve beni bu kadar çok sevdiği için ona çok teşekkür ederim.
‘Bütün hisleri tıpkı anda hissettim’
◊ Anne olacağını birinci öğrendiğin vakti hatırlıyor musun?
3 aylıkken öğrendim.
◊ Hiç hissetmedin mi ya da şüphelenmedin mi o vakte kadar?
İki ay boyunca regl olmaya devam ettiğim için açıkçası anlamadım. Bir de o sırada taşınma işimiz vardı. Yorgunluğumun büsbütün o sebepten olduğunu düşündüm. Olağanda de beni bir şeyin kokusu bile öğürtebilir. O yüzden öğürmelerden de şüphelenmedim. 3’üncü ay içinde mide bulantım öteki bir evreye geçti ve ciddileşti. Eczaneden bir test aldım ve gebe olduğumu öğrendim.
◊ Birinci tepkin ne oldu?
Çok keyifli oldum, aslında bütün hisleri birebir anda hissettim. Bu çok planlanabilecek bir şey de değil. Mucizevi bir şey. O gelmek istedi, biz de “Ailemize ve bizim hayatımıza hoşgeldin” dedik.
◊ Gebe olduğunu öğrendikten sonra kaygıların mı yoksa umutların mı arttı?
Şu an çok nötrüm. Dünyada olumsuz bir süreç var. Ben de birtakım şeylere kendimi kapattım. Odaklandığım tek şey, çocuğumun sağlıklı bir formda dünyaya gelmesi. Şu an kimseyi dinlemek de istemiyorum. Karşımdakinin kederini çok içselleştirip olumsuz bir yerden etkilenebiliyorum.
◊ Mesleğinde güçlü bayan karakterleri ve anneleri canlandırdın. Bu roller sana bu süreçte yarar sağladı mı?
Aslında çocuklar bana çok da uzak değildi. Hatta canlandırdığım karakterler tahminen de beni biraz bu sürece hazırlamış olabilir. Her vakit çocukları çok sevdim. Ailede de annem erken bir yaşta evlendiği için biz kuzenlerimden büyük kaldık. Onlar doğduğunda benim çocuklarımmış üzereydi. Daima anaç bir tarafım oldu. Tahminen şimdi çocuğum doğmadığı için bu türlü anlatıyorum. Tahminen çok daha evhamlı birine dönüşeceğim, bilmiyorum.
◊ Doğumdan sonra genelde bayan oyunculara “Artık oynayacak mı ya da
oynamayı düşünüyor mu” derler ya… Buna yorumun ne?
Sağlıklı olursa çok daha kısa müddette bir işe girmeyi istiyorum. Anne olmak bir mani değil ki. Çok fazla anne olup bir yandan çalışan meslektaşım var. Bu yalnızca başlıklara sıkıştırılmış bir laf, aslında gerçek değil.
‘Hiçbir şey uzaktan göründüğü üzere değil’
◊ 35 yaşındasın. 13 yıldır oyunculuk yapıyorsun. Bu müddet içinde hayat seni en çok ne vakit zorladı ve ne vakit şükrettirdi?
Hayat daima zorlukların içinde şükrettirdi bana. İstanbul’a birinci geldiğim vakitler benim için çok zordu. Zira her şeye sıfırdan başlıyorsun, bilmediğin bir ortamdasın, kendini göstermeye çalışıyorsun.
◊ Hayat içinde sana “O eski ben değilim” dedirten şey ne oldu?
Heyecan tahminen… 20’li yaşlarımdaki heyecan şu an tam olarak yok. İş hayatınla ya da kendinle alakalı ümitsizliklerin oluyor. Sonra dönüp baktığında “Ya, evvelce ne kadar heyecanlıymışım birtakım şeyler için” diyorsun. Sanırım artık o kadar heyecanlı değilim. Tahminen de kendimde kaybettiğim ve bulmam gereken şey o heyecan.
◊ Seninki savaştığın mı yoksa akışta geçen mi bir hayat öyküsü?
Benimki savaştığım bir hayattı. Hayatın içinde daima büyük bir çabam vardı. Mesela çektiğim iş iptal oldu, “Oh ya, tam istediğim üzere bir şey oluyor” dediğim noktada öbür bir sorun çıktı. Tahminen de o yıllar benim vaktim değildi.
◊ Fizikî ya da ruhsal… Bütün bu süreçlerde baskı yaşadığın, tacize maruz kaldığın oldu mu?
Hangisini anlatsam! Hiçbir şey o denli uzaktan göründüğü üzere değil. Fizikî şeyler yaşamadım, şayet yaşasaydım karşılığını verirdim diye düşünüyorum. Ruhsal olarak çok şeyler oldu. Bayanlar her meslekte erkeklere nazaran daha çok mobbing görüyor. Bir erkeğin yaptığı şey normalize edilebiliyor. Lakin bir bayan yaptığında “Bak görüyor musun, alttan alamadı”, “Bu da kafayı yedi” üzere şeyler söylenebiliyor. Daima senden bir şey bekleniyor, “İdare et” deniyor. Neden yönetim ediyorum? Ben ailemi ya da sevdiğim insanı bazen yönetim edemiyorum. Neden iş arkadaşımı yönetim etmeye çalışıyorum?
“Seyirciye ‘Benim kabul ettiğim iş bu değildi’ diyemiyorsun”
◊ 13 yılda kendi mesleğine dair en şikâyet ettiğin şey ne?
Dizi mühletleri çok uzun. Senarist ne kadar bir öyküye bağlı olmaya çalışsa da bir biçimde yayımlanmaya başladıktan sonra bir yerde herkesin fikirleri devreye girmeye başlıyor. Senariste de fikirler geliyor. Birçok şey başında hayal ettiğinden ve sana anlattığı o kıssadan uzaklaşıyor. Bu sefer senin tamam dediğin iş apayrı bir şeye dönüyor. Seyirciye dönüp de “Bir dakika, altyazıyla geçebilir miyiz? Benim kabul ettiğim şey bu değildi” diyemiyorsun. Ve şöyle deniyor: “Sen bu işe nasıl evet dedin?” Ben buna evet demedim arkadaşlar. Ben aslında o kadar diğer bir işe evet dedimki… Ve inanın, aslında kamera ardında çok uğraş etmeye çalıştım o denli çekmemek için. Lakin maalesef bizim iş o denli bir iş değil.
◊ Umudun kırılıyor mu?
Umudum kırılmıyor ancak şöyle şeyler oluyor… Bu işten anlayan biriyim. Bir fikir beyan ederken, “Ben bu türlü bir şeyde oynamak istemiyorum” derken, bunu kapris ya da şımarıklıktan söylemiyorum. Senarist mesela o iş için 28 farklı karakterin gidişatını, yolunu, bir sonraki kısmın evresini tasarlayarak çalışıyor. Fakat ben tek kendi karakterime baş yoruyorum. Hasebiyle aslında sana tek bir kişinin penceresinden “Bir saniye, şayet bunu yaparsak bence bu türlü bir yanlışa sürükleniyor olabiliriz” üzere şeyler söylemeye çalışıyorum. Fakat dinlenmeyince yalnızca kendi işime odaklanayım diyorum ve söylediğin şeyin gerçekleşmediğini görmek de bir hayal kırıklığı yaratıyor. Sonra bir şeyleri fark edip onunla ilgili düzeltmeye gidildiğinde de “Ben demiştim” diyorsun lakin iş işten geçmiş oluyor. Ve sonra diğer bir işte yeniden bunu yaşarsan yeniden durmuyorsun, çaba etmek istiyorsun, bence bu işin temelinde o çaba yatıyor.
