Ahmet Kaplan (23) tenisin en itibarlı ve en eski turnuvası Wimbledon’da (23 Haziran-13 Temmuz) tekerlekli sandalye tenisi tarihimizde birincileri yazdı. İngiliz rakibi Andy Lapthorne’u yenerek çeyrek finalden yarı finale yükseldi. Ayrıyeten tüm Grand Slam’lerde (Uluslararası Tenis Federasyonu tarafından düzenlenen dört büyük tenis turnuvasından her biri) oynayan birinci atletimiz oldu.
8 yaşında geçirdiği elektrik kazasından sonra iki bacağını ve bir parmağını kaybeden Kaplan’ın kıssası bir muvaffakiyet hikayesinden çok daha fazlası; vazgeçmemeyi, tekrar başlamayı ve tutkuyla hayata tutunmayı anlatıyor. İdmanlarına Slovak antrenörleriyle Slovakya ve memleketi Mersin’de devam eden, 24 Ağustos’ta başlayacak ‘Amerika Açık’ için hazırlanan Kaplan sorularımızı yanıtladı.
◊ Wimbledon’da yarı final oynadınız. Nasıl bir histi?
Yarı final hem teklerde hem çiftlerde, tekerlekli sandalye tenisi tarihinde bir birinci oldu. Zorluydu lakin hoştu. Çime çok yatkın değilim, bu ikinci Wimbledon’ım. Geçen sene birinci çim tecrübemde bocalamıştım. Bu sene çok daha güzeldi. Çeyrek finalde oynadığım İngiliz rakip dünya 5 numarası, ben 4 numarasıyım. O gün kaybetseydim sıralarımız değişebilirdi. Hem oyundan hem sonuçtan
hem de gelen reaksiyonlardan mutluyuz. Gurur verici!
◊ Toplumsal medyada neler yazıldı ve paylaşıldı?
Sevgi dolu cümleler geldi, kayıtsız kalmadılar. Maçlarım canlı yayımlandı. “Benim de şu manim var, umut verdin” tadında telaffuzlar beni gururlandırdı.
◊ Wimbledon’da en sevdiğiniz şey neydi?
Sahaya adım attığında ‘Buraya daha evvel binlerce tenis efsanesi ayak bastı’ diyebilmek nitekim çok özel bir his. Kortun o yeşilliği, giyilen beyaz kıyafetler, klasiklik… Atmosferin, tarihin bir modülü olmak çok özel.
‘RÜYADA GİBİYDİM’
◊ Birinci Grand Slam’inize çıktığınız anı hatırlıyor musunuz?
2023 Amerika Açık. İnanılmaz şoktaydım. Hayatımda hiç Grand Slam görmemişim, bütün sportmenler restoranda, herkes tıpkı yerde. Herkesle eşitsin. Asansörde Carlos Alcaraz, Novak Djokovic yanında, Alexander Zverev… İnanılmaz bir ortam. Daha evvel bu türlü büyük bir tertipte turnuva oynamamıştım. Grand Slam devasa bir yer! Kaybolmuş üzereydim. Lise yıllarımdan beri Amerika’yı görmek istiyordum. Hayalin içine düşmüş üzereydim.
◊ Wimbledon’da sizle birlikte Zeynep Sönmez de dikkat çekti. Bir ortaya gelebildiniz mi?
Hayır, zira bizimki ikinci haftada başlıyor, Zeynep’in maçı bitmişti. Çok büyük bir iş yapıyor, onu ve grubunu tebrik ediyorum.
◊ Tenise başlama öykünüzü anlatır mısınız?
8 yaşında geçirdiğim elektrik kazasında iki ayağımı ve bir parmağımı kaybettim. Uzun mühlet evdeydim, sonra enerjik halimi hatırlayıp bir şeyler yapmaya karar verdim. Tekerlekli sandalye basketbol ekibini denedim lakin kulüp finansal sebeplerden kapandı. Tenis daha çok ilgimi çekti. Birinci antrenörümle (Atilla Kökver) 5 yıl evvel başladım, Türkiye’de ve memleketler arası turnuvalarda oynadım. Şu an dünya 4 numarasıyım ve tüm Grand Slam’lerde oynayan tek sporcuyum.
◊ 5 yıl içinde bu harikulade başarıyı neye bağlıyorsunuz?
Yeteneğin kıymeti yadsınamaz ancak çalışmanın da çok büyük bir yer kapladığını söylemek gerekiyor. Haftanın 6-7 günü çift idman yaptığım vakitleri, 11 hafta üst üste turnuva oynadığım periyotları hatırlıyorum.
◊ Yeme sisteminiz nasıl?
Çok şekerli sevmem fakat yemek yemeyi severim. Farklı lezzetleri ve kültürleri tatmayı seviyorum.
◊ Çok da seyahat ediyorsunuz, sizi en çok etkileyen ülke yahut kent hangisi?
Avustralya ve Barselona.
◊ Futbolla aranız nasıl?
Hala Madrid! (Real Madrid taraftarlarının kullandığı tezahürat) Küçüklüğümden beri inanılmaz bir futbol hastasıyım. 15-16 yaşındaki ‘wonderkid’ (genç yetenek) çocukları bile bilirdim evvelden.
‘SPONSOR BULMAK HÂLÂ ZOR’
◊ En çok nerede zorlandınız?
Sponsor bulamamak ve turnuvalara gidememek… Tenisi bırakma noktasına geldim. Türkiye’de yılın büyük kısmında milletlerarası turnuva olmuyor ve yurtdışına gitmek çok maliyetli. Dünya
4 numarası olmama karşın hâlâ sponsor bulamıyorum. Turnuva oynamadan, materyal alamadan deneyim kazanmak sıkıntı. Engelli atletlere dayanak şuuru oluşturulursa firmalar toplumsal sorumluluk projeleri kapsamında da dayanak olabilir. Umarım biraz katkı sağladım ve bu sporu daha fazla kişinin yapabilmesi için imkânlar artar.
◊ En büyük destekçiniz kim?
Ailem. Daima yanımdalar. Birinci yurtdışı turnuvamı karşılayan ve hâlâ yanımda olan Saltık ailesi ve şirketi… Onlara ne kadar teşekkür etsem az.
◊ Amaçlarınız neler?
Grand Slam şampiyonluğunu bu hoş ülkeye borç biliyorum. Uzun vadede 2028 Paralimpik Oyunları’nda madalya amacım var. 4 Grand Slam’de de oynadım. Çukurova Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi öğrencisiyim. Antrenör olup aktarmak da amaçlarımdan.
◊ Engelli gençlere ve spora başlamak isteyenlere ne söylemek istersiniz?
Birçok insan tanıyorum pürüz nedeniyle bir yere gitmeyen, toplumsallıktan kaçan… Bir formda topluma kazandırılmaları gerekiyor ve kendilerinin de istemesi gerekiyor. İlla profesyonel olmak zorunda değiller, hobi olarak da yapıp hayatlarını değiştirebilirler. Bir sporla uğraşsınlar. Makus güçten uzaklaşıp bir şeylerle ilgilenmeleri hoş olur.
‘TOM CRUİSE’LA TANIŞTIM’
◊ Wimbledon’da unutamadığınız bir anı var mı?
Grand Slam’lerin şöyle hoş bir yanı var: Hiç kimseye ayrım yok. Bütün sportmenler birebir restoranda yemek yiyor, birebir yerde dinleniyor. Yan masada Alcaraz (Carlos), karşımda Djokovic (Novak) oturuyordu, Sabalenka’yı (Arina) sık sık gördüm. Luka Modric’le fotoğraf çektirdim. Tom Cruise’la tanıştım. Turnuva bitmişti, grup aşağıda otomobil ayarlamıştı. Her atlet konuta giderken resmi araçlarla bırakılıyor. Bizimkiler arabayı almaya gitti, ben çantamı aldım, iniyordum. Kapıyı açtım, bir baktım Tom Cruise! “Buyurun, siz geçin” dedim, o da “Yok, siz daha kıymetlisiniz, sporcusunuz” dedi. O an büsbütün bittim! Aklıma fotoğraf çektirmek bile gelmedi. Bu anıyı ne vakit anlatsam arkadaşlarım inanmıyor.
