Yıl 2005. Londra’da yaşayan arkadaşım arıyor. “Hadi gel, Live 8’e gideceğiz” diyor. Londra, Hyde Park’ta gerçekleşecek aktiflik fiyatsız fakat 66 bin 500 çift biletin çekilişle dağıtılacağı, kazananlara cep telefonundan bildiri gönderileceği açıklanmış. Arkadaşıma “Sana bilet mi çıktı” diye soruyorum, “Yok. Lakin çıkar, gel sen” diyor. Bu kelama güvenip Londra’ya uçak biletimi alıyorum; hayatımın en özel ve en uzun (10 saat sürüyor) konser tecrübelerinden birini yaşıyorum. O gün Pink Floyd (1981 yılından sonra birinci kez), The Who, U2, Coldplay, Paul McCartney ve daha birçok müzisyen ‘Tek Gün, Tek Konser, Tek Dünya’ için sahneye çıkıyor. Live 8, Afrika’daki yoksullukla çabaya dikkat çekmek ve G8 ülkelerine dünyanın yoksul ülkelerine yardım için baskı uygulamak hedefiyle harekete geçen müzisyenlerin 10 kentte eşzamanlı düzenlediği bir etkinlikti. Lakin bir birinci değildi. Tıpkı mefkurelerle müzisyenler 1985’te hareket geçmiş ve tarihe geçecek Live Aid yapılmıştı.
Live Aid’in fikir babası müzisyen Bob Geldof’tu. İrlandalı müzisyen, 23 Ekim 1984 akşamı Londra, Mayfair’deki bir konutta gerçekleşen bir kitap lansmanına katılmıştı. Tam konuttan ayrılmaya hazırlanırken televizyonda BBC’nin Etiyopya’da yaşananlarla ilgili haberine denk geldi. O görkemli partinin ortasında televizyonda gördükleri onu sersemletmişti. Çabucak harekete geçti. Bir ay sonra Ultravox kümesinden Midge Ure ile yardım maksatlı yazdığı ‘Do They Know It’s Christmas?’ müziğini, davetine olumlu karşılık veren pop yıldızlarıyla birlikte stüdyoya girerek seslendirdi. Duran Duran, Phil Collins, Spandau Ballet, Sting, George Michael… Bu üstün kümenin seslendirdiği müzik büyük ilgi gördü, Geldof da artık yalnızca bir müzisyen değil, tıpkı vakitte aktivistti. Ve bu kimliği onun 13 Temmuz 1985’te 10 hafta süren hazırlık sürecinin akabinde tarihin en büyük rock konserini düzenlemesini sağladı.
40 yıl evvel, 13 Temmuz günü Live Aid, Londra’da Wembley Stadyumu’nda ve Philadelphia’da John. F. Kennedy Stadyumu’nda eşzamanlı gerçekleşti.
Bir milyardan fazla kişi izledi
İç savaşın sürdüğü Etiyopya’daki fakirlere yardım için düzenlenen konsere 162 bin kişi katıldı, aktiflikte 127 milyon dolar toplandı. Yayını 100 ülkede bir milyardan fazla kişi izledi. 16 saatte sahneye 75’ten fazla sanatçı çıktı. Global bir fenomene dönüşen konser bir gaye için tek yürek olmanın gücünü tüm dünyaya gösterdi. Hayırseverlik ve insani yardım uğraşlarına ait algıyı da değiştirdi. Amerikalı müzisyen ve kelam muharriri Joan Baez’in o günkü sözleri Live Aid’in de özeti üzereydi: “Onların acılarını anlamak için hayatlarımızın konforundan biraz uzaklaşacağız.”
NELER YAŞANDI?
Queen sahneye çıkmadan evvel Bob Geldof “Sadece hitleri çalın. 17 dakikanız var” demişti. Küme 21 dakika sahnede kaldı, Freddie Mercury’nin harikulade vokaliyle küme tarihe geçen bir performans sergiledi. Müzik eleştirmenlerine nazaran kümenin ‘hayatının setiydi’. Live Aid denince akla birinci gelen performans onlarınki oldu.
U2 ‘Bad’i söylerken solisti Bono alana inip bir bayan izleyiciyle dans etmeye başladı. Bu sırada öbür küme üyeleri şaşkındı, Bono’nun nerede olduğu bilmiyorlardı ya da sahneden düşüp düşmediğini. Çalmaya devam ettiler.
1980’de davulcu John Bonham’ın vefatından sonra dağılan Led Zeppelin Live Aid için tek seferlik bir ortaya geldi. Wembley’de çalan The Who da birebir halde.
Elton John 25 dakikayla konserin en uzun setini yaptı.
İddiaya nazaran Wembley’de kulis ardında duvara asılı bir yazıda “Egolarınızı kapıda bırakın” yazıyordu.
Phil Collins evvel Londra’da sahneye çıktı, akabinde Concorde’a binip Philadelphia’ya gitti ve tıpkı gün orada da sahneye çıktı.
O devir Madonna’dan yükselen yıldız olarak bahsediliyordu.
Yine savlara nazaran Bob Geldof konser sonrası taksi bulamadığı için konutuna otostop yaparak dönmek zorunda kalmıştı.
