Yılın en sıcak günleri… Birden ortaya bir fikir çıktı, günübirlik deniz planına giriştik. 4 kör, 2 gören halinde bir ekip oluşturduk. Görenler yanımızda olmadan da gidebiliriz aslında lakin kör olduğumuz için kesinlikle bir dirençle karşılaşıyoruz. Bizi plaja almak istememe nedenleri tekrar bizi düşündükleri içinmiş üzere bir mazeret çıkıyor ortaya. Başımıza bir şey gelecekmiş de ondan almak istemiyorlarmış. Geçen yıl büyük bir tartışma yaşadım plaj girişinde. “Gazeteciyim, yaptığınız davranışı ifşa ederim” diye tehdit ederek girdim plaja. Gün uzunluğu ilgilendiler ancak hiçbir yardım tekliflerini kabul etmedim. Plajdaki gören insanlardan yardım alarak, çok da eğlenerek bitirdim günü. Geçen yıl engelli girişleri ücretsizdi. Bu uygulamadan vazgeçilmiş. Daha az gitmemizi istiyorlar galiba… Geçen yılki üzere bir tartışmayla başlamak istemediğimden “Başka plaja gidelim” dedim. Sonraki gün Bostancı Marmaray durağında buluşmak üzere sözleştik. Büyükada-Heybeliada seferini yapacak motora bindik. Evvel Büyükada’ya varıldı. “Hadi” diye ayaklandırdım grubu lakin bir yolcu “Burası Büyükada” diye uyardı. Ben de şöyle bir etrafa bakarak “Evet, burası Büyükada’ymış, yanlış görmüşüm” diye bize yardım eden şahısları güldürdüm. “Yardımcı olacağız, rahatınıza bakın” dediler. Sonra indik birlikte. İnince sola yanlışsız yürüyorsunuz. Plajlara gitmek için her plajın fiyatsız servisi var.Gören arkadaşlarımıza “Bize nasıl yaklaştıklarına nazaran karar verelim” dedim. Dört bastonu görünce birden tabirler değişiyor! Hepsini dinledim,“Şuna gideceğiz” dedim. “Neden” dediler. “Sadece yaklaşımından. Kem küm etmeden, görüyor ya da görmüyor olmamızdan bahsetmeden tesisi anlattı. ‘Ama’yla cümle kurmadı. Kaygılı birkaç sorumuza ‘Merak etmeyin’ diyerek karşılık verdi” dedim. Oybirliğiyle Değirmenburnu Plajı’na karar verdik. Motora binerken kaptan motorla iskele ortasındaki boşluktan ötürü bir kaza olmasın diye yardım etti. Plajda karşılayan takım incelikle yardımcı oldu. Yanımızdaki görenlere hiç iş bırakmadılar. İsteğimize nazaran bir yer buldular, hatta yaptılar. Ne vakit seslensek karşılık aldık. Soyunma kabinlerine taştan oyulmuş merdivenlerden çıkardılar bizi. Daima yanımızdaydılar. Hakikat yaklaşımla tam erişilebilir ve eğlenceli hale geldi günümüz.
Geçen yılki yer de erişilebilirdi fakat yaklaşım berbat olunca her şey çöp oluyor. Erişilebilirlik yalnızca yer düzeltmekle olmuyor demek ki. Yemek siparişini Türkçesi az olan birine verdik. “Sipariş alabilecek oburu yok mu” desek olurdu, demedik. Yanlış gelen siparişi eğlenerek yedik. Değerli olan yanlışsız yaklaşım zira. Gün sonunda kaptan bizi ada iskelesine indirdi. Bizi uzaktan izlemiş bir hanımefendinin ablası da görme engelliymiş. 94 yaşında vefat etmiş. “Bana ondan bir bildiri üzere oldunuz, sizi kucaklamak istiyorum” dedi. Duygusal bir an yaşandı. Bizi izleyen diğer bir teyzeden övgüler aldık. Sonra bize bir tomar para teklif etti! “Bak, bu olmadı teyze. Gereksinimimiz yok. Çalışıp kazanıyoruz” diyerek reddettik lakin ısrar etti. “Bizim ismimize para kazanamayacak durumdaki birine verir misin” deyince fikrimizi beğendi.
Bostancı motoruna binerken misyonlu “Kartlarınızı verin” diyerek kartıma uzandı. Sonra turnikedeki güvenlik işini yapan hanımefendi geldi ve olayı çözdü. “İyi niyetli olduğumuzu biliyorlar lakin kendileri yapmak istiyorlar” dedi arkadaşına ve ekledi: “Böyle durumlarda kendini tanıtman gerek.” Kartımızı basıp bindik motora.
İnince Durak Büfe’de bir masaya oturduk. Garson “Sabah sizi gördüm” dedi. ‘Ne kadar çok izleniyoruz ve izleyenler bunu bize anlatıyor’ diye düşündüm. İzlenmek nasıl bir şey derseniz, bazen rahatsız da ediyor üzere fakat izlediğini anlatma var bir de. Kendinizi yerime koyun ve siz cevaplayın bence. Yeterli pazarlar herkese…
