Volkan Konak’ın eşi Selma Konak acı haberi aldığı anı anlattı: Kızım aradı ‘babam ölmüş’ dedi

SON KONUŞMAMIZ OLDU

“Amerika’daydım. Zati ortada 7 saatlik bir vakit farkı var. En son ben konuştum esasen Volkan’la. Türkiye saatiyle akşam 20.35’te ben aradım. Kızımız Derin, babasının bayramını kutladı. Ve Volkan onunla dalga geçti. ‘Sen bayramın ne olduğunu biliyor musun? Hangi bayram olduğunu?’ O da ‘Baba bayram olduğunu biliyorum fakat hangi bayram olduğunu bilmiyorum’ dedi. Güldük hatta. Sonra, ‘Selma birazdan sahneye çıkacağım’ dedi. Zati biletini almıştı, heyecanlıydı sonraki gün de Amerika’ya gelecekti. 31’inde bileti vardı. Kavuşacaktık. Tekraren, ‘Seni seviyorum, seni seviyorum’ dedik ve kapadık telefonu. Ve son konuşmamız oldu esasen.”

‘BABAM SAHNEDE DÜŞMÜŞ’

“Sonra ben yürüyüşe çıktım. Hayatta da yürüyüşe çıkmam. İçime bir sorun geldi. Kızım Şimal aradı. Telaşlıydı. ‘Anne neredesin’ dedi direkt. ‘Dışarıda yürüyüşteyim’ dedim. ‘Araba kullanmıyorsun değil mi?’ dedi. ‘Hayır’ dedim. Anne dedi, ‘babam sahnede düşmüş, nabzı zayıflamış’ dedi. ‘Saçmalama daha 2 saat evvel konuştum’ dedim. Anne ‘ben o denli duydum’ dedi. ‘Kapat’ dedim. Delirdim. Menajeri arıyorum, yanıt vermiyor. Sürücüsü arıyorum, karşılık vermiyor. Kıbrıs temsilcisini arıyorum, karşılık vermiyor. En son herhalde bir işte Kıbrıs’taki çalışanı vardı. Onu aradım, açtı.”

‘ÖLECEĞİ AKLIMDAN GEÇMEDİ’

“Selma Hanım şu anda ambulansta, hastaneye gidiyoruz’ dedi. Ben o kadar Volkan’ın öldüğünü falan ihtimal vermiyorum ki. Diyorum ki hatta bir şey yoktur canım ne olacak? Çabucak konuta gerçek geçtim. Bavul hazırladım, acil biletleri aldım. Gidip kelamda Volkan’ı hastanede ziyaret edeceğim, başımda o var. Ve hatta onu güldürmeyi düşünüyordum. Diyecektim ki, ‘Volkan beyaz ışığı gördün mü? Hani bu türlü beşerler, mevte yakın olanlar bu aydınlığı görürmüş ya. Asla öleceği aklımdan geçmiyor. Ancak o sırada ölmüş.”

‘AĞLAMAKTAN YÜZÜM YAR OLDU’

“Uçak biletini aldım çabucak paldır küldür. Otomobile bindim tekrar Şimal aradı. Ağlıyor acayip. ‘Anne babam ölmüş’ dedi. Yıkıldım, bağırdım, delirdim. ‘Saçmalama’ dedim. Tekrarladı, o da şokta. Anne babam ölmüş. O an itibariyle vakit yer kavramı benim için gitti. Yalnızca avazım çıktığı kadar ‘Volkan’ diye bağırıp ağladığımı hatırlıyorum. Hayatımın en vahim, en müthiş günüydü. Arkadaşlarım hiç şey yapamadılar, kimse sakinleştiremedi. Sonra çocuklarla paldır küldür havalimanına gittik. 11 saatlik o seyahat ağlaya ağlaya geçti. Yolcular da resmen benimle o acıyı yaşadı. Geçmedi saatler. O seyahat bitmedi. Yüzüm bu türlü yara olmuştu indiğimde ağlamaktan.”