Hamilelikten sandılar 4. evre kolon kanseri çıktı! “Oğlum geceleri ağlıyor, bana sarılıyor ve gitmemi istemediğini söylüyor”

Georgia’da 39 yaşında bir işletme müdürü olan Jenna Scott, Business Insider ‘a verdiği röportajda bu süreçte yaşadıklarını anlattı:

“Hayatımın birinci otuz yılında her şey şahaneydi. Ortaokulda ve üniversitede amigo kızdım ve eşimle orada tanıştım.

2015 yılında evlendik ve arkadaşlarımız bir peri masalı yaşadığımızı söylüyorlardı. Birebir yıl oğlumuz Cameron’a gebe kaldım ve “Hayat bundan daha yeterli nasıl olabilir ki?” diye düşündüm.

Ancak 2017 yılında, 31 yaşındayken bana dördüncü evre kolorektal kanser teşhisi kondu.

Doktor semptomlarımın hamileliğimle ilgili olduğunu söyledi.

Semptomlarım yaklaşık yedi ya da sekiz aylık gebeyken başladı. Bayan doğum uzmanıma çok makus karın kramplarım, rektal ve vajinal kanamalarım olduğunu söyledim fakat endişelenmememi zira bunların hamilelikte yaşanabileceğini söyledi.

İlk hamileliğim olduğu için “Hamilelik bu türlü bir şey, bununla başa çıkabilirim, sağlamım.” diye düşündüm.

Karın ağrım doğumdan sonra da geçmedi ve hekimim bunu sezaryene bağladı. Benim asıl kaygım Cameron’dı. Ben daima yorgundum lakin şikâyet etmek istemiyordum.

Bana birtakım huzursuz bağırsak sendromu (IBS) hapları veren ve işe yaramazsa beni bir gastroenteroloji uzmanına yönlendireceğini söyleyen bir doktora gittim. İlaçlar da işe yaramayınca gastroenteroloji uzmanına yönlendirildim.

29 Haziran 2017’de, Cameron doğduktan bir yıldan biraz fazla bir mühlet sonra, kolonoskopi yaptırdım ve uyandığımda odada dört hemşire, doktorum ve eşim vardı.

Doktor bana kanser olduğumu söyledi. Ailemde kanser hikayesi yoktu ve 31 yaşında bunun başıma nasıl gelmiş olabileceğini anlayamadım.

Bana 4. evre kanser teşhisi kondu. Onkolog bilgisayarlı tomografi taramasında kanseri çok âlâ göremediklerini zira çok fazla kasım ve çok az yağım olduğunu söyledi.

Kendimi kapattım, eşim ve annem benden daha duygusaldı.

O randevudan sonra oğlumu kreşten aldık ve ona sarıldım. Daha yeni bir yaşına girmişti. Beni tanımayabileceği kanısını nasıl sindirebilirdim?

Hayatım süratle doktor randevuları ve taramalarla doldu ve patronum sıhhatime odaklanabilmem için büyük projelerimi elimden aldı. Onları almak için çok çalışmıştım, bu yüzden haksızlık üzere geldi lakin geriye dönüp baktığımda haklıydılar.

Kemoterapiye 9 Ağustos’ta başladım. İki haftada bir hastanede sekiz saat, akabinde konutta taşınabilir bir paketle 46 saat süren bir serum aldım. Uykusuzluk, halüsinasyonlar ve anksiyete yaşadım. Bebek telsizine baktığımda oğlumun beşiğinde iş arkadaşlarımdan birini ya da ellerimin üzerinde sürünen tarantulaları görüyordum.

11 ay boyunca kemoterapi aldım, birkaç ay orta verdim. Sonra kanserin kolonuma, karaciğerime ve akciğerlerime yayıldığı söylendi. Bu yüzden 11 aylık bir tedavi başladım ve ameliyat olmam gerekiyordu.

2021 yılına geldiğimizde kanseri uzak tutmak için daha düşük dozda bir almaya başladım. Her gün altı kemoterapi hapının yanı sıra beni çok hasta eden ve oğlumun yanında olmak istediğimde beni meskende tutan öteki ilaçlar da alıyordum.

Bir gün artık bunu yapmak istemediğime karar verdim ve hekimim bir müddetliğine bırakabileceğimi söyledi. Lakin 2022 Noel’inde kanser lenflere de yayılmıştı. Tedaviye başlamak için yeni yılı bekledim.

Sigortam vardı fakat tıbbi faturalar tam bir kabustu. Sigortacım bana geri ödeme yapmadan evvel, kolonoskopi için peşin 500 dolar da dahil olmak üzere, birinci yıl cebimden çok fazla ödeme yapmamı talep etti. Bu, mesken kredimiz ve kreş masraflarımız üzere harcamaların yanında çok fazlaydı.

Ayda yaklaşık 3000 dolarlık masrafım oluyordu. Hastane ödemeler için beni arayıp duruyordu ve biz de konutumuzu satıp ailemizin yanına taşınmayı düşündük.

Sonunda, eşimin arkadaşları onu bir bağış sayfası kurmaya teşvik etti ve ben ameliyattayken yalnızca birkaç saat içinde 17.000 dolar, 17 gün içinde de 30.000 dolar toplandı. Birinci başta ihanete uğramış üzere hissettim fakat annem bunu bir lütuf olarak görmeme yardımcı oldu.

Oğlumun büyüdüğünü görmek tüm bu mühlet boyunca beni bir ortada tuttu. Cameron’a yıllardır kanser ve hislerle ilgili çocuk kitapları okuyoruz ve neler olduğunu anlamaya başladı.

Bir seferinde bana “Anne, kanserden ölebilir misin?” diye sordu ve ben donup kaldım. Ne diyeceğimi bilemedim. Geceleri bu bahiste ağlıyor, bana sarılıyor ve gitmemi istemediğini söylüyor. Lakin bana çok uygun bakıyor. Saçlarım daha uzundu, benim için at kuyruğu yapıyor ve dudaklarıma dudak balmı sürüyordu.

Artık her dört haftada bir kemoterapi alıyorum ve bu tedaviyi süresiz olarak sürdürmeyi bekliyorum ki bu birinci başta başa çıkmakta zorlandığım bir fikirdi.
Tam vakitli çalışıyorum, bu da çok fazla yan tesir yaşadığım için güç oluyor.

Birkaç kere bayıldım, bedenim o kadar çok ısınıyor ki tüm kıyafetlerimi çıkarmak istiyorum, kusacakmışım üzere hissediyorum lakin bedenim bunu yapmıyor ve günlerce zar sıkıntı uyuyorum. Artık benim hayatım bu.

Oğlum artık dokuz yaşında. Cuma günleri kemoterapi gördüğümde ve Cameron’ın cumartesi sabahı beyzbol maçı olduğunda, yorgun ve mide bulantılı hissetmeme ve çok kusmama karşın taşınabilir çantamla orada elimden gelen her şeyi yapıyorum.

Sekiz yılın akabinde hala bize yemek ve paklık yapmaya gelen ailemize ve arkadaşlarımıza çok minnettarım. Fakat kanser tedavisinin yan tesirleri çok olduğu için keyifli bir hayat sürmek sahiden sıkıntı.

Önümde uzun bir hayat olmasını umuyorum, lakin sonsuza kadar bu tedaviyi sürdürmek istemiyorum ve bilimin yeni tedaviler keşfedebilmesini umut ediyorum.

Eskiden gerilim yaptığım şeylerin büsbütün yönetilebilir olduğunu ve çok fazla nimete sahip olduğumu fark ettim. Herkese hayatın hoş olduğunu, değerli olanın ona nasıl baktığınız olduğunu, ayrıyeten gençlerin de tertipli check-up yaptırmaları gerektiğini söylüyorum.

Sağlık Bakanlığı’nın istatistiklerine nazaran ülkemizde de en sık görülen birinci beş kanser çeşidi (Diğerleri; akciğer, göğüs, prostat ve tiroid kanserleri) ortasında yer alıyor. Hastalık birkaç yıl öncesine kadar 50 yaşından sonra gözlense de son vakitlerde adeta ‘bir salgın gibi’ daha genç insanlarda ortaya çıkmaya başladı.

Onkologlar, gençlerdeki olay ve vefat oranlarındaki artışın, obezite, hareketsiz ömür usulü, Batı şekli beslenme, çok şeker tüketimi ve çevresel faktörler üzere etkenlere bağlı olduğunu belirtiyor. Dr. Chan, “Bulgularımız, 45 yaş altındaki bireylerde kolon kanseri gelişimini anlamak için daha fazla araştırma yapılması gerektiğini de vurguluyor” tabirlerini kullandı.