Çağdaş çağda münasebetler neden kısa ömürlü? İkili alakaları tüketen 6 yaygın kusur

Günümüzde ne yazık ki ikili münasebetlerde her iki taraf da çoğunlukla yalnız hissediyor. Münasebetlerde artık samimiyet değil, strateji belirleyici oluyor. Beşerler birine yaklaşırken dahi “nasıl görünüyorum, gereğince ilgi çekiyor muyum, kaybedersem nasıl toparlarım?” üzere hesaplarla hareket ediyor.

Öte yandan toplumsal medyanın ikili bağlardaki yıkıcı tesiri de göz arkası edilemez. Zira alakalar günümüzde artık yalnızca iki kişi ortasında yaşanmıyor; görünürlük, beğeni ve onay arayışı da sürecin içine dahil olmuş durumda. Bir öyküde etiketlenmemek, birlikte çekilen fotoğrafın paylaşılmaması ya da geç gelen bir bildiri bile, bağlantının çarçabuk derinden sarsılmasına neden olabiliyor.

Özellikle Z neslinde bu durumun daha da besbelli olduğunu belirten Uzman Klinik Psikolog Aycan Koç, günümüzde ikili bağlantıları tüketen 6 yaygın yanılgıyı anlattı, değerli ihtarlar ve tekliflerde bulundu.

1- Eleştiriyi bağlantı sanmak 

Birçok kişi rahatsızlığını lisana getirirken, aslında karşısındakini yargılıyor. “Bu davranışın beni etkiledi” demek yerine “Sen aslında daima böylesin” cümleleriyle konuşmak, irtibatı tahlil değil, akın haline getiriyor. Tenkit, his temelli bir farkındalık içermediğinde savunmaya neden olur. Partnerini daima yetersiz gören bir yaklaşım, bir müddet sonra bağlantıyı de değersizleştirir. İrtibat; suçlamak değil, paylaşmaktır.

2- Susarak uzaklık koymak

Susmak her vakit sakinlik değil, birçok vakit uzaklaşmadır. “Konuşacak bir şeyim yok”, “Zaten anlamıyorsun”, “Ne fark edecek ki?” Bu cins cümlelerin gerisinde çoklukla tahlilden değil, kopuştan beslenen bir hal yatar. Konuşulmayan her sorun, vakitle birikerek alakayı sessizce tüketir. Münasebetler, hislerin deverana girebildiği kadar yaşar.

3- Partnerini toplum içinde küçük düşürmek

Partnerini oburlarının yanında alaya almak, ima yollu eleştirmek ya da küçümsemek ilgideki itimat yerini zedeler. Daha da yıpratıcı olan ise bu davranış sonrası gelen şu cümledir: “Çok alıngansın, latife yaptım.” İlgide yaşanan kırgınlık değil, o kırgınlığı lisana getirince suçlanmak asıl yarayı oluşturur. Hürmet, münasebette sevgi kadar onarıcıdır.

4- “Ben böyleyim” cümlesiyle değişime direnç göstermek

“Beni bu türlü kabul et” cümlesi, birçok vakit değişime dirençtir. Halbuki alaka, iki tarafın da birlikte gelişmesiyle güçlenir. Sabit kalan bir kimlik yapısı, vakitle bağlantıyı esnetilemeyen bir alana dönüştürür. Ve esnemeyen her yapı, birinci sarsıntıda kırılır.

5- Hislerin ismini koymadan anlaşılmayı beklemek

“Ben söylemeden anlamalı”, “Seviyorsa hisseder.”

Bu tıp niyetler, duygusal beklentiyi romantize ederken bağlantısı yok sayar. Meğer söz edilmeyen her his, vakitle kırgınlığa dönüşür. İlgiler, sezgilerle değil, açıklıkla güçlenir.

6- Dijital tuzağa düşmek

Sosyal medya, sadece tanışmaları kolaylaştırmadı; bağ kurmanın bedelini de azalttı. Artık biriyle sorun yaşandığında tahlil aramak yerine, “yerine koyulabilecek öteki biri” fikri devreye giriyor. Münasebetler derinleşmeden tüketiliyor, bir ‘tıkanıklık’ anında vazgeçmek, beklemekten daha kolay geliyor. Zira dijital çağda herkes ulaşılabilir ancak kimse vazgeçilmez değilmiş üzere bir algı hakim.

Öte yandan, görünürlük ve beğenilme isteğinin bağlantıların önüne geçmesiyle; bir kıssada etiketlenmemek, birlikte çekilen fotoğrafın paylaşılmaması ya da geç gelen bir ileti bile, münasebetin çarçabuk derinden sarsılmasına neden olabiliyor. Halbuki alaka, dışarıdan nasıl göründüğünden çok, içeride nasıl hissedildiğiyle yaşanır. Bağ, beğeniyle değil, itimatla kurulur.