Yunan medyası Ankara’nın güçlenen rolünden rahatsız! ’25 yıl evvelki Türkiye’den değişik bir Türkiye ile karşı karşıya kalacağız’
İstanbul’da düzenlenen Türkiye-İtalya-Libya İşbirliği Tepesi bugün Yunan medyasının en kıymetli gündem hususlarından biri oldu.
BAŞLAMADAN MUHALEFETİN REAKSİYONUNA NEDEN OLMUŞTU: HÜKÜMET İÇİN BİR YENİLGİ
Dün Dolmabahçe Sarayı’nda düzenlenen tepe daha başlamadan komşu gündemine oturmuş muhalefet bunun Yunanistan hükümeti için bir mağlubiyet olduğunu vurgulamıştı. Radikal Sol İttifak (SYRIZA), tarafından yapılan yazılı açıklamada, “Libya, İtalya ve Türkiye’nin İstanbul’daki üçlü tepesi, Yunanistan Başbakanı Kiryakos Miçotakis’in milletlerarası alanda kuşatılmış, birleştirici bir ulusal stratejisi olmadan hareket eden, gelişmelerin kolay izleyicisi rolü ile sonlandırılmış hükümeti için yeni bir diplomatik yenilgidir” tabiri yer aldı.
Miçotakis hükümetini dış siyasette yanlış yol izlemekle eleştiren SYRIZA, Yunanistan’ın bölgesel gelişmelerde diplomatik açıdan yalnızlaştığını ve Türkiye’nin bölgede belirleyici bir rol üstlendiğini aktardı.
MELONİ YUNANİSTAN’A SIRTINI DÖNDÜ
Yunanistan’ın en büyük gazetelerinden Kathimerini, bugün tepeyle ilgili ayrıntıları aktardığı haberinde Türkiye ve İtalya’nın ilerleyen işbirliğine dikkat çekerken, Naftemporiki gazetesi İtalya Başbakanı Giorgia Meloni’nin İtalya’ya sırtını döndüğünü argüman etti.
Yunanistan’ı da ilgilendiren mevzuların ele alındığı doruğa Atina’nın çağrılmadığına dikkat çeken gazete haberinde şu sözleri kullandı;
Zirveye ülkemizin davet edilmediği, hatta görmezden gelindiği gerçeği göz gerisi edilemez. Erdoğan Meloni hükümetine giderek daha fazla yakınlaşıyor. Meloni’nin İstanbul ziyareti, Libya Başbakanı’nın iştirakinin ötesinde bir kıymete sahip.
LİBERAL GÜÇLENEN SAVUNMA ENDÜSTRİSİNE DİKKAT ÇEKTİ
Liberal gazetesi ise Yunan dış siyasetinin Türkiye’nin yeni durumunu görmezden gelemeyeceğini belirterek şunları yazdı;
Müslüman dünyasında liderlik tezini öne çıkaran Türkiye, güçlenen savunma endüstrisinin imkânlarını sonuna kadar kıymetlendiriyor. Erdoğan yıllardır hedeflediği bölgesel ve memleketler arası rolü artık hiç olmadığı kadar güçlü biçimde talep ediyor.
ABD Başkanı Donald Trump ile kurduğu şahsî “uyumdan” somut sonuçlar bekleyen Ankara, Körfez’in önde gelen Arap ülkeleriyle alakalarını olağanlaştırdı, Karadeniz’de, Suriye ve Irak’ta pozisyonunu güçlendirdi ve artık jeopolitik pozisyonunu, güçlü savunma endüstrisini “anahtar” olarak kullanarak AB kapısının açıldığını görüyor.
TÜRKİYE’NİN ÖNE ÇIKIŞI TESADÜF DEĞİL
Türkiye’nin öne çıkışı tesadüf değil; Erdoğan bu duruma uzun yıllar yatırım yaptı ve Türkiye değerli riskler üstlendi. Ankara için asıl fırsat Rusya-Ukrayna savaşıyla doğdu. Trump’ın “barış sağlayıcı” imajını güçlendirmek istediği bu devirde, Türkiye Kiev ile Moskova ortasında “arabulucu” rolü ile öne çıktı.
Gazze savaşı ise Türkiye’ye çok daha büyük bir fırsat verdi. Filistin dayanışma hareketini sahiplenen Türkiye başka ülkelerle de yakınlaştı. Bunun en çarpıcı örneği Fransa oldu: Macron’un Filistin devletini tanıma teşebbüsü, Erdoğan ile Fransız lideri birbirine yakınlaştırdı.
İki liderin telefon görüşmesi ve BM’deki ortak tavırları Türkiye-Fransa ortasında arasında daha geniş bir uzlaşma tabanı yarattı.
AB içinde de Türkiye’ye dair imaj yumuşadı. Berlin, Roma, Madrid, Polonya, Macaristan ve öbür birtakım ülkeler, Türkiye ile jeostratejik boyuta dayalı yeni bir alaka kurulması gerektiğini düşünüyor. Avrupa’nın savunma alanında yine silahlanma süreci, Avrupalıların Türkiye “ittifakını” sağlamak için önemli ödünler vermeye hazır olduklarını gösteren bir örnek.
Eurofighter Typhoon satışının önünün açılması, İtalyan ve İspanyol şirketleriyle yapılan savunma muahedeleri ve birçok Avrupa ülkesinin Türk SİHA’larını satın alması da bu yeni iklimin somut göstergeleri oldu.
YUNANİSTAN 25 YIL EVVEL ERDOĞAN’IN DEVRALDIĞI TÜRKİYE İLE İLGİSİ KALMAMIŞ BİR TÜRKİYE İLE KARŞI KARŞIYA KALACAK
Önümüzdeki yıllarda Yunanistan, 25 yıl evvel Erdoğan’ın devraldığı Türkiye ile artık ilgisi kalmamış bir Türkiye ile karşı karşıya kalacak. Güç istikrarı değişti; ittifaklar ve milletlerarası örgütlere iştirak da Türk revizyonizmini durdurmakta giderek daha az tesirli oluyor.
Savunma endüstrisinin büyük sıçraması sayesinde Türkiye artık yalnızca birçok silah sisteminde kendi kendine kâfi hale gelmekle kalmadı, tıpkı vakitte ihracat yoluyla önemli bir finansman da sağlıyor. Bu tablo, günlük tansiyonları direktörün ötesinde, Türkiye’ye karşı hemen yeni bir strateji belirlemeyi mecburî hale getiriyor.
