Yine sorularımla geldim… Hedefim karşılıkları araştırmak değil fakat keşke bunu da yapabilseydim demeden de geçemeyeceğim. Uzun yıllar evvel kardeşim trafik kazası geçirdi.
31 Aralık akşamıydı. Hastanelerde sıhhat karnesi devri bitti ve kimlikle muayene ya da müdahale devri başladı o yılı bir sonrakine bağlayan gece. O gece biz sıhhat karnesi ya da kimlik mi tartışmasına kan kaybeden bir hasta sedyede yatarken şahit olduk. Kan kaybediliyor, biri ‘sağlık karnesi’, başkası ‘hayır, kimlik’ diyor… Hasta içeri alındı. Biz dışarda hâlâ kimlik-karne hengamesi yaparken… Öteki örnek, İstanbul’da yenisi yapılacak diye yıkımı başlayan ve inşaatı devam eden hastanelerin bir kısmı hâlâ hasta kabul ediyor. Beşerler inşaat materyalleri içinde gidip geliyor. Yaşlısı, genci ve engellisi mecbur kalıyor gerektiğinde bu yolları kullanmaya. Neden bu zorlama ve zorlanma hiç mana veremedim.
Boy şart!
Hikâyeme geleyim… Hatırı sayılır derecede büyük bir AVM ve hatırı sayılacak büyüklükte bir restoran zincirinin şubesi… Evvelden ‘Sipariş vermek isteyen var mı’ derlerdi. Artık yok bu türlü bir şey, siz gidip siparişinizi ekrandan veriyorsunuz. Yani size konutunuzdaki rahatlığı sunuyorlar, ironi yapacak olursak. Telefonda sipariş verir üzere orada bir ekrandan sipariş veriyorsunuz. Olağan gören bir göz sahibiyseniz… Ancak göz yetmiyor, biraz uzunluk da gerekiyor. 155 cm’in altındaysanız -ki kızım hâlâ bu boya erişmiş değil- işiniz güç. Önümüzde sipariş vermeye çalışan üç kişilik bir küme var. İçimden ‘Halkımız buna ne kadar hazır acaba’ diye geçirirken anneanne, dede ve torundan oluşan üçlü işi beceremedi ve görevliyi çağırdı. Siparişi misyonlu verdi. Kolaylık gerçekleşmedi, işletmenin beklentisi karşılanmadı. Ekrana harcanan paranın büyük kısmı boşa gitti. Neyse sıra bize geldi, kızım siparişini verdi. Ben de vereceğim… Seçtiğim menüde peynir var. “Peyniri çıkar kızım” deyince “Çıkaramıyorum baba, boyum yetişmiyor o butona” dedi ve zıplayıp butona basmayı başardı. “Aferin savaşçı kızım” dedim lakin yanlışsız mu dedim bilmiyorum. Birebir gün tıpkı AVM’nin marketine de gittik. Birkaç modül bir şey aldık ancak kasalar kalabalık. “Baba hallederiz, süratli kasalar var” dedi kızım ve tekrar her şeyi bizim yaptığımız ekranın karşısına geçtik. Önümüzde bizim üzere süratli kasa kullanmak isteyen ancak kullanamayan müşteriler var. Tekrar vazifeli geliyor ve süreçleri yapıyor. E ne oldu artık, yeniden işçi kullandık.
Patron olmuyor, sen az masraf istiyorsun, biz çok konfor istiyoruz. Ya sen kesenin ağzını biraz daha açacaksın ya da biz bunu kullanmayı öğreneceğiz. Bence biz o markete gitmeyi bırakırız. Ben o denli yapacağım. Her hizmeti ben yapıp sonra parayı tekrar neden ben ödüyorum? Üstelik görmeyen beşerler tarafından bakınca hiçbir kolaylık yok, yanımızda gelen yardımcımızın bile uzunluğu yetmiyor. O ekranlara neden gelelim ki?
Acaba bir daha mı düşünsek kimi yenilikleri kullanmaya ne kadar hazırız diye. İşverenler, bence halkın ortasına girin, deneyin. Yenilikleriniz ne kadar kullanılamaz olmuş bakın. Kullanabilenleri tenzih ediyorum ancak insan çalıştırmaktan bu kadar kaçmak neden? Günün sonunda dijital aygıtların başına birini koyuyorsunuz, çok da bir yarar elde edemiyorsunuz. Lakin ekranı yapan kazanıyor başka yandan. Siz bilirsiniz diyeceğim ancak rahat etmiyorsam ben bilirim. Bankalar da tıpkı… POS aygıtlarını dokunmatik hale getirdiler. Teşekkürler işveren, kartlarımızı halka açtık artık. Bir şey isterseniz çekinmeyin, bizden olsun.
AVM’den çıkarken “Baba hoplaya zıplaya sipariş verdik” diye espri yapıyor kızım. Size yeterli pazarlar. Umarım boyunuz kâfi yeni teknolojiye…
