Norm Ender’le uzun mühlet sonra bir ortaya geliyoruz. O rap müziğin asi isimlerinden biri olarak biliniyor lakin “Psikolojide ‘gölge’ diye bir tarif vardır, Norm Nadir benim gölgem gibi” diye anlatıyor durumunu. Sahiden sahnedekinin tersine çok kibar ve daha sakin biri. Daima yazıp üretiyor, o sebeple rap müzikteki atışmalar yerine genel olarak müzik konuşmaktan daha çok keyif alıyor. Onunla sıkıntılarından yeni müziklerine başlıyoruz muhabbete…
◊ Yeni şarkın ‘Bir Çift Göz’ çıktı. Listelerde üst sıralarda. Şimdi dinlemeyenler için şarkıyı nasıl anlatırsın?
Aslında bu şarkıyı 2007’de yazmaya başladım. O devirde de müziğin nakarat kısmını yazarken kulağımda daima Ebru’nun (Gündeş) sesi vardı. Hatta ses mühendisi bir arkadaşım vardı, ona “Bu şarkıyı ileride Ebru Gündeş’le yapacağım, ayırıyorum” demiştim. Sonra albümler çıkardım, o müziğin vakti gelmemişti. Bazı eksik sözleri vardı. 17 yıl içinde söz kelime işledim. Müzik yaşadıklarımla, hayatıma girip çıkan beşerlerle, gördüğüm alakalarla şekillendi. Geçen vakitte dinlettiğim herkes çok etkilendi. “17 yıllık bir eser eskimiyorsa, hâlâ dinleyen için çok büyük bir mana söz ediyorsa, bu ömürlük bir eser” diye düşündüm.
◊ Ebru Gündeş’le çalışmak nasıldı?
Şahane. Ebru şarkıyı birinci duyduğunda inanılmaz sevdi, çok güzeline gitti. Benim hayatımdaki birinci düetim, Ebru da çok fazla düet yapan biri değil. Münasebetiyle bizi yapıtın hoşluğu bir ortaya getirdi. Ebru’yla çalışmak inanılmaz konforluydu, şöyle ki klibi de ben yönettim. “Sana bırakıyorum, nasıl bir dünya düşlediysen o denli olsun, zira ben müziğin büyüsüne kapıldım” dedi. Klipte de Ebru Gündeş’in dark (karanlık) tarafını daha sanatsal ve tiyatral bir havada sunmak istedim. O da bana güvendi, bence çok hoş oldu. Hem benim hem Ebru Gündeş’in fanları, ne kadar karşıt köşe bir iş olsa da çok şad durumdan.
◊ Müzik duygusal. Meğer yaz aylarında genelde hareketli müzikler tercih edilir. Sen neden 17 yıl bekledikten sonra yaz aylarını seçtin?
Çoğu kişi senin üzere “Yaz günü çıkarmasaydınız, duygusal bir şarkı” dedi. Buna katılmıyorum. Aşk acısı çekmenin mevsimi mi olur? Hislerin mevsimi yoktur. Kimi aşklar vardır, ömürlük. Kimi aşklar vardır, mevsimlik. Tıpkı sanatkarlar ve yapıtları üzere… Bu müzik da ömürlük!
◊ Müzikte “Tek gecelik münasebetlere aşk deniyor” diyorsun. O denli mi oldu artık bağlantılar?
Sanırım o denli oldu. Hayatın akışı toplumsal medyayla birlikte çok hızlandı. İnsanların ilgi yaşama suratı da değişiyor natürel. Daha doğrusu hisler ortadan kalkıyor. Bir bakıma artık duygusal birliktelikler değil, dürtüsel aşklar yaşanıyor.
◊ Sen tek gecelik münasebetler yaşar mısın?
Ben duygusal biriyim, hislerle beşerlerle irtibat kurarım. Yaşadığım şeyin tek gecelik olmasını istemem lakin tek gecede kalıyorsa o benim elimde olan bir şey değil.
◊ Bu söylediğin sürat, müziğe nasıl yansıdı?
Eskiden kalıcı eserler üretilmeye çalışılırken artık toplumsal medyadaki uygulamalara başka ayrı içerikler üretiliyor. Mesela “Bu müzik TikTok’ta gider”, “Bu müzik Instagram’da yürür” deniyor. Ömürleri kısa oluyor.
‘DAHA SAKİN, AYAKLARI YERE BASAN BİR DÖNEMDEYİM’
◊ 40 yaşındasın. Hayatının nasıl bir dönemindesin?
Edindiğim deneyimleri işime yansıtabildiğim, bir şeye çok reaksiyon vermediğim, anlamaya çalıştığım, hislerimi denetim edebildiğim ve daha sakin, ayakları yere basan bir dönemdeyim. Zati bu değişimleri çocukluğumdan beri yaptığım müziklere bakarak da görebilirsin. 18–20 yaşlarda kan mecnun akıyordu, müziklerde fütursuzca küfürler, herkese sınırsız tenkit vardı. 20’li yaşların ortalarında “Bir dakika ya toplumda ben de bir bireyim, benim de siyasi fikirlerim var” dediğim eserler yapmışım. Biraz daha yaş ilerleyince canlı enstrümanların yer aldığı bir rap albümü yaptım. Sonra diss attığım, ironik biçimde eğlendiğim ‘Mekanın Sahibi’ geldi. Akabinde ‘Parla’ çıktı. Benim yapıtlarıma bakıldığında dönüşümüm görülüyor zati.
◊ Seni aile mi, mahalle mi, hayat mı şekillendirdi?
Aile konusunda çok şanslı olduğumu düşünüyorum. Annem çok vizyoner bir bayan. Ben çocukken birçok insanın sahip olmadığı ayrıcalıkları sağlayabilmek için elinden geleni yapmış. Babam çok açık görüşlü, birçok bahiste bilgi sahibi olmak isteyen, meraklı, çocuk tarafını öldürmemiş biri. Münasebetiyle onların kelamını dinleyerek, benim için yapmak istedikleri şeyi anlayarak bir çocukluk yaşadım. Büyüdüğüm mahalle, semt, birçok kültürden insanı barındırıyordu. Bu da kültürel mirastı. Günün sonunda yaptığım her şeye yansıdı.
◊ Gerçek ismin Seçkin, olağan hayatında Norm’u mu kullanıyorsun, Ender’i mi?
Norm evvelden kurduğumuz kümemizin ismiydi. Norm Nadir, oradan bir mahlas olarak kaldı. Ben de sahne ismi olarak kullandım, birçok vakit beni en azından sanatsal açıdan tanıyan, müzikle ilgili etraf bana Norm diyor. Yakın arkadaş grubum Seçkin demeyi tercih ediyor.
◊ Sen Seçkin olarak mı yoksa sahnedeki Norm olarak mı daha memnunsun?
İkisi de benim. Lakin psikolojide ‘gölge’ diye bir tarif vardır, Norm Nadir benim gölgem üzere.
◊ Nasıl yani?
Ben toplumsal hayatımda çok kibarım, müziklerimdeki biçim tenkitleri insan içinde yapmayı sevmem. Hatta bir ortamda insanları rahatsız eder miyim diye sesimi bile yükseltmem. Lakin Ender’in yarattığı bir gölge tarafı var, o da Norm. O benim toplumsal hayatımda davranamadığım üzere davranabiliyor. Yani küfredebiliyor, bir şeye kızdığı vakit ağır bir lisanla eleştirebiliyor. Ben ikisiyle de yaşamayı uyumlu bir hale getirdim. İkisi ortasında bölünmeler yaşamıyorum, yani biz bütünleştik.
‘ULUSAL KÜLTÜRÜN SANATKARI OLMUŞ DURUMDAYIM’
◊ Rap’in asi ve atarlı çocuğuyken yeni müziğinle daha duygusal bir Norm Seçkin var….
Hiciv yapmak, bir bahiste tenkitte bulunmak bir sanat. Münasebetiyle bu hoş uygulandığı vakit seviyorum. Küfür de yanlışsız vakitte kullanıldığında lisanın cilasıdır ve sanatsal çalışmalarda da bulunabilir. Benim bununla ilgili de kahrım yok. Lakin şu anda en azından birebir müzik kolunda olduğumuzu tez eden insanların, yeni gençlerin, yaptığı müzik kelamlarını ben de öteki beşerler üzere eleştiriyorum. Nitelikli eserler olarak görmüyorum onları. Tıpkı, bir gecelik bağlantı diye aşkları eleştirdiğim üzere; bu yapıtların de üç beş aylık raf ömrü var, geliyor, gidiyor. Günün sonunda şöyle bir yere evrildim, “Abi bu türlü yapmayın, şöyle yapın” deyip Mahmut Hoca üzere, eli cetvelli halde bir şeyleri anlatmak yerine, onların yapamayacağı şeyleri yapıp onları sanatsal tasaya sürükleyeyim istedim. Aslında bu da
bir diss atma hali. Ancak bu sefer sanatımla, yapabildiklerimle diss atmış oluyorum.
◊ Alternatif taraftan koptun ve biraz tanınan dünyaya mı geçtin?
Aslında teknik olarak yaptığım şeyi değiştirmedim. 2007’de bir müziğe klip çekeceğim vakit tekrar tek başıma çekiyordum. Altyapımı kendim yapıyordum, yeniden işimin prodüktörüydüm.Yeni müzik için de hepsi geçerli. Fakat günümüz dünyasında şu anda dinlenen müziklerin, kitlenin dinlediği müzikler şayet ‘alternatif’ diye adlandırılıyorsa, ben o cephede nasıl savaşayım ki? Benim girebileceğim düzeyde işler değil. O kadar gündelik düşünüp hareket edemem. Bir de ‘Parla’ o denli bir yere geldi ki, ulusal kültürün sanatkarı olmuş durumdayım. Burada artık ben kendi mesleğime bakıp da “Popüler miyim, yoksa alternatif miyim” üzere tasalar güderek hareket etmenin hududunu çoktan geçtiğimi düşünüyorum. Artık ulusal bir bedelim ve bir marşım var. Okul aktifliklerine gidip marş okuyorum. Türkiye Kupası maçında 100. yıl kupası verildi. Çıktım, İstiklal Marşı’nı ve ‘Parla’yı söyledim. Artık rap’çi kimliğimden çok daha ötede bir yerdeyim. Münasebetiyle yapacağım işleri, çok da alternatif demeden, yeni kazandığım 70 yaş üstü kitleyi de düşünerek yapmak zorundayım ve yarışım kendimle.
◊ ‘Parla’ hayatını öbür nasıl değiştirdi?
Son iki yıldır ulusal pahası olan birçok aktiviteye katıldım. Birçok alanda marş söyledim. Bu, benim daha evvel deneyimlemediğim bir şeydi. Ben rap yapıyorum ve bir şenliğe çıktığımda ya da kendimle ilgili bir konsere gittiğimde beni dinleyen bir topluluk oluyordu. Fakat ‘Parla’ ile beni rap müzikte dinlemeyi tercih etmemiş ekstra bir kitlenin hürmetini kazandım. Münasebetiyle bir ortama girdiğimde artık bana sorulan sorular yalnızca rap’le ilgili olmuyor. Müzikal açıdan da sorular geliyor, bunlar hoşuma gidiyor. Yani rap’çi kimliğinden sıyrılma durumu kelam konusu. Bir de bu türlü ağır bir yapıtı aslına bakarsan genç bir yaşta yaptım. Bunun yükünü da yaşıyor, gerilimine de giriyorum. Bundan sonra daha güzelini yapmalıyım deyip sanatsal korkularını çoğaltan ve aklına gelen birinci projeyi çabucak hayata geçirmeyen, çok daha titiz çalışan biri haline dönüştüm.
‘RAP MÜZİĞE BERBAT GÖZLE BAKAN BİR SÜRÜ İNSANIN FİKRİNİ ‘PARLA’YLA DEĞİŞTİRDİM’
◊ Yıllar evvel “Mekanın sahibi geri geldi” dedin. Artık yer kimin?
O periyot için bir betimlemeydi. Günün sonunda ben o devir eleştirdiğim insanlardan kültürel açıdan farklı bir şey yapmıştım.
◊ Ne yapmıştın?
Bandrol olmayan bir albüm yapmıştım. Konserlerime gidip sırt çantamla albüm satmıştım. Müziğin beş kuruş para kazandırmadığı 10-15 yıllık dönemde hâlâ eserler üretiyor, albümler yapıyorduk. Şunu demek istiyorum; underground diye bir kültür varsa, rap müzik diye bir müzik varsa, bir yer diye isimlendirebiliriz; o yerin tuğlalarını arkadaşlarımla tek tek bir arada koyduk. Lakin sonra yapay bir ortam oluştu. O periyot biliyorsun, uyuşturucuya özendiren müzikler da yapılıyordu. Ben de müziğin bir kısmında bunlara ayna tuttum. Ve çok büyük bir reaksiyon aldı.
◊ Günümüze baktığımız vakit bir şey değişti mi rap müzikte?
Hayır, bir şey değişmedi. Birebir kalitesizlik, birebir form devam ediyor. Ve katiyetle hâlâ yerin sahibi benim. Natürel “Ben yerin sahibiyim” demek kolay. Herkes bunu söyleyebilir. Herkes birbirine unvanlar veriyor. Pekala, yeri geldiğinde bunu kanıtlayabildiğin eserler üretmiş misin? Ben rap müziğe makûs gözle bakan bir sürü insanın fikrini ‘Parla’yla değiştirdim. “Bir dakika ya, rap’çiler de müzisyenmiş. Bunu yapabilirmiş” üzere bir hissiyat oluştu. Bu bir itibardır yani. Benim bahsettiğim ‘mekân sahipliği’ bu.
