Yapacak iş bulamayınca toplumsal medyaya takılıyorum. Meskende, seyahatte ne yapsam diye düşünürken birden elim gidiveriyor telefona. Kulaklığım küpe üzere daima kulağımdadır. Tak, çıkar yapmıyorum. Asıl hususa geleyim: Daima konuşuruz ya, bu aletler bizi dinliyor diye. Hakikaten dinliyorlar mı resmi bir ispatı yok. Hiçbir kurum “Sizi dinleyip ne izleyeceğinize karar veriyoruz” demiyor. İşim gereği engellilikten, körlükten çok bahseden biri olduğum için bana da içinde engellilerin, körlerin olduğu reels’lar ve görüntüler düşüyor. Bakıyorum, daima sahtekâr dilenciyiz ya da mizah konusuyuz, buna çok takılmıyorum. Lakin neden varlıklı bir işadamı olamıyorum ya da çok düzgün bir sanatçı? Yani bu durumda olan görmeyen insan yok mu? Cüneyt Arkın okla saç telini vurabiliyor görmeden, tahminen denesek biz de yapabiliriz! Ya da merhum Kemal Sunal elindeki saatli bombayı kör bir dilenciye dinletiyor ve adam bastonu atıp kaçıyor. Biz ikisi de değiliz, bunun üzerinden mizah yapılmasına karşı değilim fakat karşı olan arkadaşlarım var. Gülüp eğleniyoruz birçok vakit. Fakat bunlara inananlar da var. İşte burada başlıyor öykü… İstisnalar var lakin kaideyi bozmaz. Büyük çoğunluk inanıyor ve günlük hayatta bize bu türlü davranıyor.
Bu durumla yabancı sinemada da bizim kadar olmasa da karşılaşıyoruz. Yok artık dedirtecek olanlar var. Lakin bir sinema var ki hem yok artık dedirtiyor hem de günlük hayatta motamot söylediğime misal olayları size gösteriyor. ‘Kadın Kokusu’ sinemasını, Al Pacino’yu bilirsiniz. Benim tekrar dans etmemi tetikleyen sinema. Her karesi farklı bir tarafımızdan dem vuruyor. Hem görüyorken hem de kör olduktan sonra izledim. İkisi de çok farklı bir tecrübeydi.
Şimdi geldik asıl kıssaya: İşyerinde tuvaletten çıktık iki arkadaş ve sola döndük, merdivene hakikat yürüdük. Bir hanımefendi bizi yakaladı ve “Yanlış yere gidiyorsunuz” dedi. Pat diye durdum, hayatı da durdurdum. Arkadaşım pek takmadı, onu da durdurdum. Hanımefendiye “Nereye gittiğimizi biliyorsunuz sanırım” dedim. “Hayır” dedi. “Peki, yanlış yere gittiğimiz nereden anlaşılıyor” diye sordum bu defa. “Ama orası otoparka gidiyor” dedi. “Bunun neresi yanlış sizce, bizim otomobilimizin, bir sürücümüzün olabilme ihtimali yok mu? Şöyle bir ihtimal de var, bu merdivenler otoparka gidiyor fakat bizim ofise de uğruyor” deyince sessizleşti. Sonra ben güldüm, o da rahatladı ve “Böyle düşünmedim, özür dilerim” dedi ve güzel günler dileyerek ayrıldık.
İzlediklerimiz yalnızca oyun ya da rol, bunu unutuyoruz. İllaki gerçek hayattan esinleniyor lakin Al Pacino kör değil. Tango yapmak için illa görmek gerekmiyor.
İzleyip, eğlenip, düşünüp sonra da gerçek hayata dönerken neye inandığımızın farkında olmak gerekiyor. Diğerinin ismine varsayarken bir de sanki diyebilmek lazım. Günlük hayatın otomatik yaşantısından az da olsa kurtulmayı ve varsaymayı durdurup biraz daha yavaş yaşamayı diliyorum. Uygun pazarlar…
