Bayram Eren Arslan (ayakta, en solda) ‘Belki bir canı da ben kurtarabilirim’ diyerek AKUT’a katıldı.
Eskişehir’le Afyonkarahisar ortasında 23 Temmuz’da çıkan orman yangınında alev kapanına sıkışan 24 kişilik karma timdeki 5 orman emekçisi ve 5 AKUT gönüllüsü hayatını yitirdi. Ölenler ortasında 23 yaşındaki Bayram Eren Arslan da vardı. Bayram Eren, Hürriyet Ankara’nın emektar yönetim çalışanı Gürsel Arslan’ın oğluydu. Çocukluğu Hürriyet’in koridorlarında geçmişti…
Havacılıkla büyüyen bir çocuğun kıssası Eren’inki. Gökyüzüne bakarken hayaller kuran, uçakların sesinde umut bulan bir gencin. Daha 23 yaşındaydı. Yaşı genç fakat yüreği koca bir ülkeyi taşıyacak kadar genişti. Çocukken askeri pilot olma hayali kuruyordu lakin bu hayali gerçeğe dönüşmedi. Tekrar de gökyüzünden kopmadı. Türk Hava Kurumu’nun çatısı altında istekli çalışmaya başladı. Uçaklar, planör, yamaç paraşütü, drone’lar, model hava araçları… Onun için her biri, gökyüzüne açılan bir kapı oldu.
Eren sadece kendi hayallerinin peşinden koşmadı. Diğerlerinin hayallerine, hayatlarına da dokunmak istedi. Bilhassa çocuklara… Okulları ziyaret edip minik ellere model uçaklar verdi, onlara gökyüzünün sırlarını anlattı. Gönlünü koydu bu işe, zira bilirdi, bir çocuğun gözünde parlayan umut, bir ülkenin geleceğiydi.
Enkazda sabahladı
Eren’in yüreği yalnızca gökyüzüne değil, yeryüzüne de aitti. Tabiata, kuşlara, ağaçlara, böceklere… Ve beşere. Zelzele, yangın, sel üzere felaketlerde televizyon başında oturamazdı. Yaşananlara üzülüp sonra hayatına devam edemezdi.
‘Belki bir canı da ben kurtarabilirim’ umuduyla harekete geçti. AKUT gönüllüsü oldu. Onlarca afette misyon aldı. 6 Şubat sarsıntılarında aylarca oradaydı, enkaz başında sabahladı. Enkazdan çıkardığı bir hayat, alevlerden kurtardığı bir can onu memnun ediyordu. Bolu’da kaybolan keçiyi günlerce dağda aradı. Çubuk’taki konutundan çıktıktan sonra kendisinden haber alınamayan kişinin aramasına katıldı. Kanadı kırık bir kuş, susuz kalan bir güvercin için koştu. Eren bu ülkenin binlerce gönüllüsünden biriydi. Alkışsız, sahnesiz çalışan, sessiz bir kahraman.
23 Temmuz’da Afyonkarahisar’la Eskişehir ortasında çıkan orman yangınında da oradaydı. Yangını duyar duymaz arkadaşlarıyla düşünmeden yola koyuldu. Ağaçlar yanıyor, kuşlar kaçıyor, toprak çığlık atıyordu. Gözlerini kırpmadan alevlere yürüdüler. Bir canlıyı kurtarmak, bir ağacın daha yanmasını önlemek için. Ancak o gün ateş çok büyüktü. Alevlerin ortasında kaldılar. Sığındıkları bir mağarada, dumanın sardığı o karanlıkta, nefesleri tükendi. O mağara, onların dünyaya son baktığı yer oldu. Eren ve arkadaşları, Türkiye’nin o en karanlık gecesinde sessizce ancak onurluca ayrıldılar ortamızdan. Eren arkasında umudu bıraktı. Hamaseti, fedakârlığı, vicdanı…
Ateşe koştu
23 yaş… Kimi insan için hayatın şimdi başlangıcıdır. Kimi içinse yıllarca kurduğu hayallere birinci adımı atmanın yaşı. Lakin kimileri vardır, yaşadıkları yılları değil, yaşattıklarıyla anılır. İşte Bayram Eren Arslan tam da bu insanlardan biriydi. Gencecik yaşında, ardında bir ömürlük cüret, bir ülkenin vicdanını bırakarak ayrıldı ortamızdan.
Eren kız kardeşi Defne (üstte) ve babası Gürsel Arslan’la (solda).
Hep önde o giderdi
Gözyaşları içerisinde “Doktorlar bana göstermediler, gülen yüzüyle kaldı Erenim” diyerek başlıyor anlatmaya oğlunu Gürsel Arslan: “Yaklaşık 10 yıldır AKUT’a gidiyordu. Sarsıntıya gitti, 1,5 ay kaldı. Geldiğinde elleri mosmordu, artık tırnakları, uçları yoktu. ‘Oğlum gitme’ dedim. Bir hafta sonra tekrar gitti. Bir baba olarak gurur duyuyorsun.
23 yaşını dolu dolu geçirdi. İnsanların yardımına koşarak, ülkesini koruyarak. Motoru vardı, kaza yapar diye sattırdık. Artık bu acıyı yaşadık. Eren’in ismini yaşatacağım, onun ismine bir hatıra ormanı kuracağım.” Eren’in kız kardeşi Defne’yse (16) Eren’in akabinde ağlayanlara “Niye ağlıyorsunuz, abim o kadar insan kurtardı. O kadar hayvan, o kadar ağaç, çiçek kurtardı. Cennete gitti, şehit oldu abim” kelamlarıyla duyduğu gururu lisana getiriyor.
‘Söyleyemedim, söyleyemezdim’
Türkiye’yi yasa boğan o karanlık gece. Gürsel Arslan saat 22.00’de aradı. Kent dışındaydım, “Fevzi, Eren Afyonkarahisar’daki yangına gitti, ulaşamıyorum. Sen de bakar mısın” dedi. O an bir şeylerin zıt gittiğini hissettim. Birkaç telefon görüşmesinin akabinde 10 kişilik o acı listede Eren’in de olduğunu öğrendim. Boğazım düğümlendi, çaresizce kalakaldım. Bir babaya bu haberi birinci veren ben olamazdım, söyleyemedim, söyleyemezdim. Toparlanıp tekrar aradığımda şimdi haberi yoktu. Yalnızca “Seni almaya geliyorlar Afyonkarahisar’a gitmeniz için” diyebildim. Yıllarca birlikte çalıştığım mesai arkadaşım ve çocukluğunu bildiğim Eren için yaşadığım ıstırabın tanımı yok.
